Op speurtocht bij Waterstones in Brussel, op de bovenverdieping, heb ik How we learn van Benedict Carey gezien. Er stond ook nog bij: The surprising Truth About When, Where and Why it happens. Bij het doorbladeren was ik meteen verkocht. En een foto nemen vond ik wat onrespectvol. Dus heb ik de titel en de auteur uit m’n hoofd geleerd, en wat later in mijn telefoon opgeslagen. Om een paar dagen later bij Amazon te bestellen.
How we learn is echt een ouwerwets boek over wetenschap. Met allerlei proefjes in huiskamersfeer. Proefjes waarvoor de familie proefkonijn is. Of de klas. Of 50 willekeurige studenten. Niet de resulaten van die proerven vond ik het spectaculairst, wel de mogelijkheden, de omvergegooide evidenties, de alternatieven. Daarom vond ik het leuk om lezen. Niet evident toch voor zo’n boek ( 4 u 18 minuten leestijd, zegt mijn Kindle, 274 pagina’s, ik heb er alvast veel langer over gedaan).
Wat ik er uit geleerd heb? Vooral het belang van de context, de omgeving van het leren. En het belang van het vergeten, het loslaten, om achteraf beter te beheersen. Als ik ooit nog een woordenlijst of iets dergelijks moet leren, zorg ik er voor dat ik dat in stukken doe, verspreid over de tijd, en dat ik op verschillende plaatsen werk. Het was voor mij een opluchting om dat te weten. En weer een schuldgevoelen minder, over mijn vroeger leergedrag dat niet eens zo fout was.
BartleestK 