Overtuigd door het interview met haar in Het Voordeel van de Twijfel op Canvas nam ik me voor iets van Nussbaum te lezen. Misschien heb ik een zwak voor verstandige vrouwen. Vrouwen die helder denken en dat ook kunnen overbrengen. Vrouwen zoals Elisabeth Badinter. Of misschien is ze de eerste van een hele reeks auteurs en filosofen over wie het bekijken van de reeks me enthousiast heeft gemaakt. De tweede eigenlijk, want Alain de Botton hoort ook in dat rijtje thuis.
Een keuze maken was niet evident. Het werd Mogelijkheden scheppen, een nieuwe benadering van de menselijke ontwikkeling. Misschien had de titel me moeten afschrikken. Maar ik ben daar nogal overmoedig in. Dus heb ik me door de eerste helft van het boek geworsteld. Goed bevonden maar toch gestopt. Te zwaar voor mijn doen. Ik kon haar theorie van Capabilities helemaal volgen, en ben enthousiast over de vele toepassingen, maar als ze theoretisch onderbouwt, en afzet tegen andere theorieën die ik niet eens ken, laat staan begrijp, wordt het me te veel.
Erg frustrerend. Ook al ligt het echte probleem bij mij, die een foute keuze heb gemaakt. Nussbaum komt zeker opnieuw aan bod. Maar niet meteen.
BartleestK 