Maarten ’t Hart staat bij mij nog altijd op een hoge plank. Niet de hoogste, waar ik bijna niet bij kan, maar toch. Zijn oude romans, als de Kroongetuige, waren een zeldzame match van goede taal en goed verhaal. Een unieke belevenis. En ik ben hem altijd blijven lezen. Eeneigenzinnige man, met een extreme mening, maar die ze goed verwoorden kan.
Ik zag in een filmpje uit DWDD op internet een interview van hem ter gelegenheid van zijn nieuw boek. En dat zag er boeiend uit. Over zijn moeder, hoe excentriek ze was, en hoe afstandelijk de relatie met haar zoon.
Helaas bleek in de babbel over het boek de essentie van Magdalena al vervat. Of uitgeput. Het lezen voegde daar weinig aan toe. Het was dus dunnetjes. Niet saai of vervelend, maar ook niet meer de verve van de jonge ’t Hart. Ik heb het boek digitaal gelezen, en moest de keuze dus niet maken, maar ook op papier had ik het waarschijnlijk bewaard. Op de plank van de ’t Harten. Maar hoort het daar wel echt thuis?
BartleestK 