Ik weet niet meer zeker of ik een fan ben van Jeroen Brouwers. Ik heb wel wat gelezen van hem. Bezonken rood en Geheime kamers. En ik herinner me dat ik naar een literair evenement ben geweest in de schouwburg hier in Kortrijk waar hij voorlas. Lang geleden. Wat me overtuigd heeft om Het hout te kopen was de lofrede van Dimitri Verhulst in Reyers Laat. Hij vindt Brouwers outstanding, en Het hout een meesterwerk.
Van dat eerste zou hij mij misschien nog kunnen overtuigen. Hoeveel grote Nederlandstalige schrijvers zijn er nog in leven? Niet zo gek veel. Dus veel concurrentie heeft Brouwers niet. Maar Het hout een meesterwerk? No way.
Dat Brouwers kan schrijven staat buiten kijf. Ik bedoel: een zin die vlot leest. En dat is geen sinecure. Maar veel verder geraken we in Het hout niet. Het verhaal is dunnetjes, en de personnages zijn niet echt: ze zijn een karikatuur, hebben geen leven, en roepen dus ook geen sympathie op. Mansuetus, bijvoorbeeld, is een beest (een varken) en blijft dat het hele boek door. Dat is geen manier om mensen een heel boek te boeien.
Dat is ook geen manier om een thema als pedofilie in de kerk aan te klagen. Of om het te beschrijven. Het groteske dat er voortdurend in zit (het klooster leent zich daar wel toe) doodt meteen alle fijnzinnigheid, alle gevoel, alle nuance.
Jammer dus. Oudere auteurs schrijven meestal geen magnum opus. En dat vind ik jammer. Ik die zelf niet jong meer ben.
BartleestK 