De Nederlandse vertaling kwam zopas op de markt. En dus waren er een paar recensies. Die waren positief. En ik ben altijd bereid om me te verzoenen met de Franse literatuur. Daar was deze roman van Maylis de Kerangal misschien een kans toe.
Vreemde naam, réparer les vivants. Vreemd verhaal ook, dat van een hart. Van een harttransplantatie. Van alle mensen die daarbij betrokken zijn: de donor, de gelukkige ontvanger, de chirurgen, verplegers, anesthesisten, familie, …
Eerst ergerde ik me aan de lange zinnen. Niets vervelender dan lange zinnen lezen. Daarom begon ik daarpas zo kort. Maar beetje bij beetje wist het boek me te bekoren (het is vaker omgekeerd).
Heel sterk vond ik hoe er telkens een personage bij komt. En hoe dat personage eerst wordt beschreven vanuit een andere omstandigheid. Een hobby, iets privé. En dan pas wordt de persoon gelinkt aan de transplantatie. Het geeft een ritme aan het boek, iedere keer een nieuwe drive. Een goede vondst.
Ook interessant voor de mislukte dokter in mij: zoveel medische weetjes. Het lijkt wel of ik nu zelf kan transplanteren. Of dat ik tenminste weet hoe het er aan toe gaat.
Réparer les vivants is echt een goede roman. Vive la littérature française!
BartleestK 