Een sensatie. Een mega bestseller. Een echte hit. Daar hou ik in principe mijn handen van af. Was ik ook nu van plan. Was het niet dat K. er naar had gevraagd, en ik dus met een oog een stuk las in de krant, erg lovend, zeldzaam goed. Dus toch. Eerst beval ik Paula Hawkins aan voor Ann. Ze vond het goed. Dan was het aan mij.
Eerst as ik ook enthousiast. Zo’n honderd bladzijden lang. Leuk verhaal, best verrassend, leuk ook die alternerende verteller (vertelster, want het zijn 3 vrouwen). Goed idee, de trein.
Hier en daar schijft iets goed in mekaar, en het lijkt of de auteur het allemaal beheerst, en het beste voor laatst houdt.
Maar na honderd bladzijden blijft ze dezelfde technieken gebruiken (nog meer dan 200 bladzijden lang), en het verhaal wordt eerst iets minder sterk, dan ordinair, en op het einde zwak.
Het meisje in de trein is beter dan de meest bestsellers. Maar niet heel veel. Ik heb, zeker zo’n 150 bladzijden lang, mijn kostbare tijd verloren.
BartleestK 