Delphine de Vigan, dus. Er zijn zo van die schrijvers die we een paar jaar volgen, zonder er iets van te lezen. Soms met sympathie, soms met misprijzen. De Vigan heeft veel suces, ligt op alle tafels in Franse boekhandels. Maar het was er niet van gekomen. Tot ik uiteindelijk haar nieuwe boek digitaal las.
Naar een waargebeurd verhaal. Alsof dat er toe doet. Volgens het boek wel. Want daar gaat het over: of literatuur moet geïnspireerd zijn op echte feiten, of juister, op het leven van de schrijver.
Gekke vraag. Natuurlijk niet. Maar De Vigan slaagt er toch in om daarover bijna 500 bladzijden vol te schrijven. Mocht trouwens gerust wat minder zijn. De Vigan herhaalt zich, vertelt details die er niet toe doen, weidt uit, knipt te weinig.
Een psychologische thriller, lees ik hier en daar. Komaan. Neen, dat is dit boek zeker niet. Het is geen verfilming waard. Een verhaal, OK. Een herinnering.
Ik hou wel van de taal. Ze schrijft Frans zoals ik het graag lees. Niet hoogdraverig, niet lyrsch maar zoals het hoort, ter zake, eenvoudig en mooi.
Dat is al veel, want met Franse boeken heb ik het de laatste jaren al moeilijk gehad. Niet genoeg om te slagen, dit boek, maar ook geen echte tegenvaller. De Vigan verdient een nieuwe kans.
BartleestK 