Een boek dat me al een paar keer toegelachen heeft. In handen genomen, bekeken, gewogen, teruggezet. Tot vorige maand, dan heb ik La vérité sur l’affaire Harry Quebert uiteindelijk gekocht. En digitaal gelezen. Misschien omdat ik eerst de nieuwe Dicker (le livre des Baltimore) wou kopen, en er mij iets afschrikte.
Leesbaar Frans. Dat is al een verademing. Geen te zware zinnen, geen gevangen poëzie in proza. Een verhaal. En zelfs een soort politieroman, met literaire ambities.
Veel onverwachte wendingen, zeker op het einde (het wordt zelfs een beetje belachelijk, een festival van onverwachte wendingen). Op het einde deed het er eigenlijk niet meer toe wie wie had vermoord. Dat heb je wel met te veel bladzijden en te veel verrassingen. Maar ook veel clichés, over de liefde (even wegkijken), en ook over het schrijverschap (wegkijken lukt niet meer).
Een echt onding dus, maar ook zeer leesbaar. Ik twijfel. Moet ik dit nu de grond inboren (ik ben niet voldaan na al die uren lectuur) of het hemel in prijzen (toch netjes tot het einde doorgelezen, wat gezien het hoge aantal pagina’s een bravoure is!).
Ergens middenin dus. Een misbaar boek. Tijd besteed met beperkte voldoening. Een paar uur slaap gelaten die het achteraf gezien niet waard waren. Een 6? OK. Daar kan ik mee leven.
BartleestK 