Einde van de reeks Mijn Strijd van Karl Ove Knausgaard. Reeksen zijn normaal mijn ding niet. Heb ik ooit reeksen gelezen? Ik mijd ze. Deze vormt dus een uitzondering.
Er is het feuilleton-effect. Je kent de personages, ze groeien op, maken wat mee, ziek en weer gezond, rijk en weer bekaaid, verhuizen, kopen en verkopen, schrijven, wandelen door de stad, … Maar dat is niet genoeg. Op een of andere manier slaagt Knausgaard er in om er een extra dimensie aan te geven. Want wat is er literair aan een wandeling met de kinderen tot bij de crèche en terug? Niets toch? Hij slaagt er zelfs in om het pinnen in detail te beschrijven, en zelfs dat stoort niet (kaart in het toestelletje, code vormen, …). Hoe komt hij er mee weg? Ik ben er nog niet achter.
In dit laatste boek, dat wat zwaar is uitgevallen (letterlijk, door de 1100 bladzijden, echt te veel voor één boek, en ook figuurlijk, het essai van 350 bladzijden middenin) zijn er twee hoofdthema’s: de ziekte van Linda en de reactie op zijn boeken.
De bipolaire stoornis van Linda beschrijft Knausgaard echt raak. Hoe kan je anders verklaren dat ik op internet zit te zoeken naar foto’s van Linda, naar sporen van de stoornis op haar gezicht. Van frustratie tot begrip, en van boosheid tot liefde. Zelden zo’n treffend verslag van een ziekte gelezen. En de reactie van de buitenwereld op zijn boeken (eerst de binnenwereld, zijn familie, en dan ook de pers) is ook heel authentiek beschreven. Het zat er aan te komen, na de nietsontziende portretten van de eerste boeken.
Ja, ik blijf een fan van Knausgaard. Als hij in de buurt komt, ga ik er heen. Met John, Heidi, Vanja en Linda. En ja, ik ben natuurlijk jaloers. Niet op z’n succes, wel op zijn eerlijkheid. Wat moet dat bevrijdend zijn!
BartleestK 