Dagboeken.Hoeveel ben ik er al begonnen? Ik wacht (soms) het geschikte moment af: een jaarwende, een nieuwe maand, een verjaardag. Maar ik blijk niet over de doorzetting te beschikken. Mijn gemiddelde dagboek gaat zo’n 7 dagen mee. Dan ben ik het beu, maak ik er geen tijd meer voor.
Gelukkig zijn er ook standvastiger mensen. Want eigenlijk is er niets leuker dan een dagboek lezen van een auteur die je door en door kent. Het lijkt of je zelf dat leven lijdt. En het leukste van een dagboek: het is nie geordend als eren roman. Er komt plotseling iets in voor als een detail, dan dan allesbepalend wordt. Je leeft het allemaal mee. Veel meer dan in een roman.
Dus kocht ik in de onovertroffen reeks privé-domein (Arbeiderspers) de dagboeken van Sylvia Plath. Nooit iets van haar gelezen. Maar als je al een plek krijgt in privé-domein, dan is dat een garantie. En het leven van Plath, plots afgebroken in 1963, toen ze dertig was en het leven nog moet beginnen, is niet saai. Maar toch heeft de lectuur me niet helemaal bevredigd.
Vooreerst omdat ik een cultuurbarbaar ben. Bijna alle referenties uit het boek, naar schrijvers en andere kunstenaars, zijn me onbekend. Van poëzie ben ik al helemaal niet gebeten.Dus moest ik het hebben van de onzekerheid, de twijfels, de stemmingswisselingen. En die zijn er, en ze hebben me getroffen.
Plath heeft niet consequent haar dagboek bijgehouden. Daarom moet je als lezer veel sprongetjes maken. Meer dan goed is voor mij. En bovendien had ik soms het gevoel dat de interessantste periodes niet in het dagboek voorkomen. Logisch, vanuit de schrijver bekeken, maar frustrerend voor de lezer.
Af en toe een paar bladzijden omgeslagen, op zoek naar een wederaanknooppunt. Dat soms maar 5 bladzijden verder kwam. En dat bedierf het leesplezier.
Geef mij maar Hans Warren. Wat een begenadigd dagboekschrijver was dat!
BartleestK 