Een nieuwe Vargas Llosa. Dat heb ik pas een paar weken na de officiële voorstelling vernomen. Foei. Gelukkig dan snel gekocht, en op m’n e-reader gelezen.
Er zijn nog zekerheden: Vargas Llosa schrijft nog altijd even vlot. In el héroe discreto vond ik hem verouderd. In cinco esquinas staan, voor een tachtigjarige, erg jonge passages. De rest nemen we er bij. Als een echte fan.
Want dat ben ik nog altijd. En verwonderd dat het Spaans van Vargas Llosa zo makkelijk leest. Een dubbel plezier: narratief en taalkundig.
Geen slijtage dan? Natuurlijk wel. Het is soms een beetje dunnetjes, en het gaat niet meer om wereldschokkende gebeurtenissen. En technisch ziet het er allemaal keurig uit, maar ook een beetje krakkemikkig. Zoals het hoofdstuk met alleen maar dialogen, verschillende gesprekken door elkaar. Heel gewaagd en toch heel braafjes.
Het leesplezier was er niet minder om. En dat is toch de essentie?
BartleestK 