Rivieren

Na een lovende recensie in de SdL nam ik me voor het boek te lezen. Het kostte me wat tijd om de naam van de auteur de onthouden (stond op de omslag van het boek wat onhandig bij de titel). Met een M? Met een R? Neen, Martin Michael Driessen, met de D dus. En het boek heet gewoon Rivieren (wat hou ik van korte titels!).

Ik heb het boek digitaal gelezen, maar daar heb ik in dit geval wat spijt van, want het is een mooi uitgegeven verhalenbundel (omslag met een foto van twee vlotters aan het werk), die in de boekenkast een plaats verdient. Maar ik zag het materiële boek maar toen ik de digitale versie bijna uit had.

Verhalen zijn aan mij besteed. Ze hoeven niet zo lang te duren dat ze een roman vullen, en dat komt hen meestal ten goede. Bij Driessen ook. Drie verhalen waarin een rivier een prominente rol speelt. De Aisne is het eerste, de Rodach, de Main en de Rijn in het tweede, en een kleine beek in het derde verhaal. En zeggen dat ik alles super vond, zou zwaar overdreven zijn. Driessen kan schrijven, hij houdt de tekst onder bedwang. Dat wel. Meesterwerk dus.

Soms wist ik niet helemaal zeker wat ik moest voelen. Enthousiasme? Geduld? Berusting? De ultieme test voor mij is dan die van de geografie: als ik tijdens het lezen steden opzoek, rivieren, foto’s, landkaarten, … is dat een goed teken. Het is een afgeleide van mijn bewondering.

Hoera voor Driessen dus. En voor Rivieren.