Eindelijk aan Dave Eggers toegekomen. Heeft even geduurd (ik gaf C. een boek van hem cadeau, een paar jaar terug, omdat ik vermoedde dat het goed was). EN ondanks de minder goede commentaren over zijn laatste boek, ben ik toch met die roman begonnen.
In 3 stappen. Eerst een fragment gevraagd op Amazon. Dat viel mee. Dan het hele boek besteld op Amazon, en beginnen lezen op m’n Kindle. Viel nog altijd mee, of nog meer. Dan maar de hardcover besteld op Bol.com. Allemaal in het Engels, want Eggers leest vlot.
Een ereplaats dus in de boekenkast. Dik verdiend. Geen pagina heeft me verveeld, en ik heb de avonturen van Josie, Paul en Ana op de voet gevolgd. Ook met kaarten van Alaska, zover dat mogelijk was.
Wat me zo positief stemt? De eenvoud zeker. En de thematiek: opvoeden, moed. Opvoeden tot moedige mensen. De moed om op te voeden. En gewoon het leven dat ze met z’n drieën leden, in die mobilhome. De vriendschappen, echte en onechte, de vijandigheden, de twijfels, de zekerheden, de openheid, de kracht.
Dat laatste misschien nog meest. Wat een kracht in tegenspoed. Kracht ondanks tegenspoed? Kracht juist door de tegenspoed?
BartleestK 