Een kort Frans tussendoortje. Zo is het voor mij begonnen, en uiteindelijk eindigde het ook zo. Na een paar maand ook weer mijn Kindle geactiveerd: het leek wel of ik me weer had bekeerd tot het papieren boek.
Zopas op You-tube een interview bekeken met de auteur, Antoine Leiris. En eerlijk gezegd was het interview interessanter dan het boek. Of ben ik nu te hard? Zo’n boek heeft natuurlijk iets bijzonders: iedereen wil weten hoe het vergaat als je de man bent van een overleden vrouw (Hélène Muyal) in le Bataclan op 13 november, en ook nog vader van een peuter van anderhalf (Melvil). Dat heb je met boeken over actuele onderwerpen: er zijn andere kanalen voor, misschien betere.
Dat Vous n’aurez pas ma haine maar 60 bladzijden dik is (eerst was het trouwens maar een brief, gericht aan de terroristen) , maakt het pretentieloos. En daar hou ik dan wel weer van. De eerste 40 bladzijden heb ik trouwens met plezier gelezen. Intimistisch, maar geen grote literatuur.
BartleestK 