Dat moet lang geleden zijn, dat ik zo kort op de bal speelde. De prix Goncourt was nauwelijks toegekend, of ik had het boek al gekocht. En digitaal gelezen. Want Slimani schrijft vlot. Onfrans vlot. Mij niet gelaten.
Het leest ook vlot natuurlijk. Dat verraste me, ik die al lang geen prijzen meer lees. Ik dacht dat een Goncourt meer weerstand bood. Maar weerstand is geen doel op zich, dus mij hoor je niet klagen.
Tenzij over de onbeduidendheid van het verhaal. Over een nanny moordenares. Waar hebben we dat nog gehoord? En de kritieken sloven zich uit om aan te tonen dat Leila Slimani dat heel origineel brengt, dat het boek met de moord begint, en dat daardoor de lezer zoveel meer weet dan de hoofdpersonages.
Dat maakt het nog niet boeiend. En dat vat mijn mening over dit boek goed samen: vlot maar niet boeiend. Twee sterren of drie, niets meer.
BartleestK 