Nog meer verrassingen. Hoe is over een boek niet enthousiast ben, maar toch meteen de voorganger lees. Het debuut van Leila Slimani gaat over een nymfomane, las ik ergens. En hoe dat Frankrijk had verrast.
Ik wist meteen dat ik iets had gemist. En dus was mijn volgende download weer Slimani. Dans le jardin de l’ogre is me beter bevallen dan haar prijsboek. Het zal zijn dat het thema me meer ligt. Nymfomane vrouwen. Wie biedt meer?
Je suis Adèle. Of beter gezegd: ik kan me goed in haar inleven. Dat was ook de reden waarom ik het boek wou lezen. Ach, sexverslaving .. Hebben we dat niet allemaal?
Er zijn passages die vierkant lopen, en het einde is ronduit ontgoochelend. Maar Slimani blijft een verademing: een Franse schrijfster die niet voortdurend opkijkt en zegt kijk hoe mooi ik kan schrijven. Ze schrijft gewoon, vertelt een verhaal, en verdwijnt dan. Zo hoort het.
BartleestK 