De verhalen van David Szalay, die ik trouwens niet kende, zijn het beste wat ik dit jaar gelezen heb. Dat zeg ik maar meteen, zodat er geen twijfel meer bestaat. Want de verhalen van All that man is zijn niet allemaal even sterk. Maar wel bijna allemaal.
Ik kan geen titels geven, omdat de verhalen er ook geen hebben. Ze krijgen gewoon een nummer, als de hoofdstukken van een roman. Maar er is geen verband tussen de verhalen (behalve dat ze erg goed geschreven zijn, dat ze zich in verschillende Europese landen situeren en dat het over mannen gaat).
Mannen, geen helden. Want de meeste hoofdpersonages zitten vast, blinken niet uit, tenzij in alledaagsheid. Ze nemen hun lot niet in eigen handen. Ze ondergaan. Wat is daar dan zo mooi aan? Het zal de manier zijn waarop Szalay de verhalen schrijft.Rustig, beheerst, en ook al gebeurt er doorgaans weinig, ik raak mijn interesse niet kwijt. In heel leesbaar Engels. Een heel mooi boek ook aan de buitenkant!
Szalay for president. Of zoiets.
BartleestK 