Hoe het gekomen is: een fout van mij. Ik heb Ferrante en Morante met elkaar verward. Van de een wou ik z
eker iets lezen (wat een boom beleeft zij, je kunt er niet naast kijken), en al zoekend heb ik uiteindelijk voor de ander gekozen. Wat een domme vergissing. Alhoewel.
Zo ontdek je nog eens iets. En in het begin was ik best tevreden. De manier waarop Elsa Morante in Storia fictie en non-fictie vermengt, hoe ze grote momenten (WO II) vertelt vanuit kleine mensen, dat was nieuw voor mij.
Maar helaas bleek Morante zoveel te vertellen, en te vertellen, ook wat er weinig toe deed, met veel te veel woorden, dat het een korvee werd. Dat zou het nooit mogen zijn. Tot iets over halverwege heb ik het volgehouden. Dat zijn toch zo’n 380 bladzijden, denk ik. Daarna werd het mij echt te lastig. Het leest vlot weg (ik las in het Engels), maar la petite histoire wordt op den duur zo onbeduidend, dat ik er de brui aan gaf.
BartleestK 