Na Morante dus Ferrante. Ik koos voor het Frans (Italiaans is geen optie, en ik leg mezelf op om rgelmatig Frans te lezen) en voor de mooie Nrf uitgave van Gallimard. De cover gaat er na het lezen dus af, zodat de sobere lijn merkbaar wordt.
Wat moet ik
denken over L’amie prodigieuse van Ferrante? Altijd gevaarlijk natuurlijk, zo’n succesboeken. Je weet op voorhand dat ze zeeeeer herkenbaar zullen zijn, en aan de andere kant dus ook beperkt. Dat is hier niet anders, en af en toe denk je in een soap te zijn beland, een met 4025 afleveringen, met altijd nieuwe personages. Niet makkelijk uit elkaar te houden, als de helft van de personages Alfonso, Fernando, Antonio, Stefano, enz. heet. Af en toe moet ik eens terugbladeren naar de lijst van personages, en dat is wel zeer soap.
Gelukkig zijn er ook passages die dat niveau ruimschoots overstijgen. “je le faisais sans conviction – j’ai fait beaucoup de choses ainsi, dans ma vie, sans conviction, et je me suis toujours sentie comme détachée de mes propres actions“. Die zit. Daarvoor o.a. lees ik Ferrante.
En ook omdat ik toch benieuwd ben hoe het verder gaat. Zoals in een goede soap…
Er zijn in die massa ouders, vrienden, vriendinnen, eigenlijk maar twee personages die er echt toe doen. En die zijn gelukkig boeiend genoeg om het hele circus draaiende te houden. In het hoofd van de lezer.Dus lees ik binnenkort deel 2 van l’Amie prodigieuse: le nouveau nom.
BartleestK 