De betovering blijft duren. Of is groter geworden. Deel 2 van l’amie prodigieuse van Elena Ferrante, 
waar ik dus meteen aan begon, is minstens even goed als deel 1. En het komt zelden voor dat ik in een boek 560 bladzijden lang geboeid blijf. Veel positiefs dus.
De kinderjaren uit deel 1 zijn voorbij, en de vriendinnen groeien uit elkaar. Tenminste, zo lijkt het, maar bij de korte periodes van terugzien is de intensiteit even groot. Het leesplezier groter. Ik heb elke anekdote waaruit het grote verhaal bestaat met plezier gevolgd. Wat een hoogstandje van beheersing. Zo’n hele wijk tot leven brengen, de lezer laten meevoelen met tientallen percentages, en toch de focus houden op twee. Nu al bijna 1000 bladzijden lang. En ik vermoed dat het doorgaat. Wat een indrukwekkend programma moet de auteur voor ogen hebben gehad.
Ik lees deel 3 niet meteen, omdat ik ook nog aan andere lectuur wil toe komen, maar het staat sowieso op de lijst voor de lente 2017. Langer zal ik niet kunnen wachten. Willen wachten.
Een mooi bewijs: ik moest 2 dagen naar Parijs voor het werk, en ik was maar 80 bladzijden meer van het einde van Le nouveau nom. Het boek was te dik om mee te nemen, en dus kocht ik het ook digitaal, om op de trein en in het hotel te kunnen verderlezen. Welke gek koopt een boek nu twee keer? Of hoe goed moet het boek wel zijn …?
BartleestK 