De tijd is op

Willem Melchior heeft een streepje voor. Hij kan goed schrijven, en soms vind ik dat ik goed op hem lijk. Niet fysiek, maar qua gevoelens. Dat is belangrijk bij Melchior, want daar schrijft hij over, over zijn eigen gevoelens. En dat leest makkelijker als je er zelf kan in komen.

Bij De tijd is op ging dat probleemloos. Melchior beschrijft zijn ziekte (keelkanker) en hoe die zijn leven verandert. Er wordt niet geschreven over westerns en indianen (had ik stiekem gehoopt) want het is alle hens aan dek, het gaat om leven en dood. Geen tijd voor aanstellerij dus.

Straf toch hoe hij er in slaagt om zeer repetitieve dingen (elke dag een bestraling, de eeuwige strijd tegen de zin om te roken) boeiend te beschrijven, de aandacht van de lezer te houden, en in alle eenvoud toch het gevoel geven dat je als lezer meewandelt naar het ziekenhuis, in de wachtkamer de tijd doodt, koffie drinkt, afwacht wat de verdict is.

Geen grote roman, maar wel snel en graag gelezen. Melchior kan nog altijd schrijven.