Niet mijn genre, dacht ik spontaan. Ik lees nooit over muzikanten, over hun carrière. Dat vind ik saai. Voor Alain Chamfort wou ik wel een uitzondering maken. Je weet maar nooit. Misschienstond er hier en daar iets interessants of iets leuks in.
En mijn intuïtie klopte.Intime is een heel leesbaar boek, in mooi Frans geschreven (door Chamfort zelf? ik vind geen co-auteur terug). Ik snap niet waarom het een anti-biographie genoemd wordt, want het boek staat vol autobiografische details. Over toevalligheden, misverstanden, conflicten, vriendschappen, verrassingen, die samen een leven uitmaken. Alain Le Govic is ondertussen 68 geworden, en heeft een interessante periode meegemaakt. Niet iedereen kan beweren dat Serge Gainsbourg, Claude François en Jacques Dutronc tot zijn intime vriendenkring behoren, of dat hij met hen heeft samengewerkt. En ik was ook erg gevoelig voorde vrouwen in het boek, die m
aar weinig aanbod komen, snel naar de achtergrond verdwijnen, maar je raadt als lezer dat dit een pose is. Ik had liever meer gelezen over Corinne, Claire, Lio, Nathalie. Ik had graag en fotokatern bekeken, met foto’s van Chamfort zelf, maar vooral van Corinne, Claire, … Hélas.
Tijdens het lezen een playlist aangemaakt op Spotify, van 50 nummers die ik zo goed ken, maar een beetje vergeten was. Een paar keer geweend ook.Wat is de muziek waar je naar luistert als je 12, 15 of 18 bent belangrijk. Misschien wel het allerbelangrijkste in een leven.
Mijn sympathie voor Chamfort, die sowieso al hors norme was, lijkt alleen maar gegroeid.
BartleestK 