The human stain

Een aanbeveling van K., die ik trouwens dankbaar ben om mij terug naar Philip Roth te sturen. Ook al ben ik straks niet ongemeen enthousiast, als ik Roth lees besef ik wel dat het er toe doet. Nooit verloren tijd dus. Zijn er veel zo’n auteurs?

Voor, tijdens en na het lezen van het boek heb ik ook een paar filmpjes bekeken op YouTube, interviews met de schrijver. Wat een karakterkop, wat een intrigerend mens. En wat een oeuvre ook.

En misschien is The Human Stain daar niet een hoogtepunt uit. Voor de lezer die ik nu ben. Het racisme van de Amerikanen tegenover zwarten is geen thema waar ik makkelijk in kom. Er waren stukken uit het boek die ik snel doorlas, zonder ervan te genieten of zonder al mijn aandacht aan te schenken. En er was ook veel dubbel. Ik had soms het gevoel dat bepaalde passages echt hadden kunnen geschrapt worden, dat we dat als lezer al een tijdje doorhadden, of dat ze er niet toe deden. Dat is jammer, want er stonden ook prachtige bladzijden in het boek, en in het begin was ik helemaal mee.

Was er misschien te veel aan de hand? Speelden er teveel dingen? Waren dat twee boeken in één? Vreemd, dat gevoel heb ik nog maar weinig gehad. En het is niet positief, want daardoor heb ik me door een paar stukken moeten slepen, vechten om even niet op te geven. En dat is geen goed teken natuurlijk.

Een mindere Roth? Maar ook de zekerheid dat ik meer van Roth wil lezen.