Zou het de goede recensie geweest zijn in de SdL? Of toch dat Margot Vanderstraeten er zo goed uit ziet? Geen literaire reden, die laatste, maar ik verberg mijn vooringenomenheid niet. Of ze vergroot in elk geval mijn nieuwsgierigheid. Groot genoeg om het boek te kopen en te downloaden.
En ik heb het me niet beklaagd. Mazzel tov is niet altijd even boeiend, en de laatste episodes hoefden voor mij niet, maar ik heb me geen seconde verveeld (dat is een mooi compliment, komende van mij). Zowel de stijl (vlot, niet hoogdravend) als de inhoud (van Joden wist ik zo goed als niets) konden me bekoren. Het boek werd ook een hype, kwam op televisie, maar gelukkig had ik het dan al gekocht en gelezen.
Pretentieloos. Zo is het boek en ook zo is het hoofdpersonage. Heerlijk om zo rustig over jezelf te kunnen schrijven (want Margot Vanderstraeten schrijft natuurlijk over zichzelf). En ook heerlijk dat ze niet tot besluiten of beoordelingen is overgegaan. Het leven van de Joodse familie waar ze werkt is soms goed en soms slecht.
Ingehouden, dat woord moet nog in deze korte commentaar. En ook dat is een mooi compliment. Margot Vanderstraeten schrijft ingehouden, ze houdt de teugels goed vast, zonder daarom te trekken, en dat voel je door het hele boek. Misschien moet ik wel meer lezen van haar.
BartleestK 