Ik denk dat ik eerst het boek van Pedro Mairal in vertaling zag liggen, het vastnam, de korte inhoud las, of de eerste zin, en al snel verkocht was. Ik maakte een foto van de cover, en ging dan de originele versie opzoeken. En meteen downloaden. In het Spaans, of eigenlijk het Argentijns. Dat was even wennen.
Maar verder niets dan goeds over La uruguaya. Een boek dat 
aan bijna alle criteria beantwoordt: het is vlot geschreven, een leuk verhaal, af en toe een zin om bij na te denken, geen gerek of getrek om het langer te maken dan nodig. Kortom: ik heb ervan genoten.
Zoveel plezier, dan was even geleden met een boek. Ik weet niet zo meteen de raakpunten te noemen (tussen het boek en mij), maar ze zijn er zeker. De identificatie verliep net iets vlotter, ik kon me makkelijk inleven in het verhaal. In het verlangen van het hoofdpersonage (Lucas) naar een nieuw leven, zonder financiële zorgen, zonder routine, zonder slapeloosheid. En wat wordt dat verlangen mooi beantwoord in zijn ontmoeting met Guerra. De arme schrijver is helemaal weg van de jonge vrouw uit Uruguay. Zo erg dat hij meteen ook het land en de hoofdstad idealiseert. Tot hem overkomt wat misschien iets te voorspelbaar was. Dan vreesde ik even om in een cliché-einde te belanden, maar gelukkig niet. Zijn lange terugtocht van de haven naar zijn appartement is helemaal niet cliché en duurt net lang genoeg om allerlei gedachten de revue te laten passeren.
Wat is Lucas een prototype van een man! Geen stereotype, wel iemand die je raakt en bijblijft. Heb ik duidelijk gemaakt dat ik over dit boek heel enthousiast ben?
BartleestK 