Lucia Berlin was mij totaal onbekend. Shame on me, want haar verhalen zijn stuk voor stuk de moeite van het lezen waard. Deze selectie, met wel heel veel verhalen, was voor mij een revelatie. Omdat er indigestie dreigde (verhalen moet je mondjesmaat tot je nemen) had ik me voorgenomen om het boek maar half te lezen, maar stoppen is me niet gelukt. Elk nieuw verhaal bleek me weer te boeien van bij het begin.
Ik weet niet precies waar de magie van Manual for Cleaning Women zit. De eenvoud, de directe vertelstijl, de mooie dialogen, de fascinatie voor de marge, de techniek. Op al die aspecten scoort Berlin bovengemiddeld, en het resultaat is verbluffend. Er zijn verhalen bij die je wil herlezen, meteen, om dezelfde fascinatie nog eens te voelen, om niet meteen in het volgende verhaal te duiken. Er zijn heel korte en eerder lange verhalen. Er zijn figuren die terugkomen, waardoor het als bij Strout een beetje leest als een roman: je bent blij als je een personage van wie je dacht afscheid genomen te hebben, in een ander verhaal weer tegen het lijf loopt. Lucy Barton en Lucy Berlin hebben zeker veel gemeen. Misschien is het allersterkste punt van Berlin: ze weet hoe je een verhaal moet beginnen. Ze heeft de lezer van bij de eerste zin te pakken. Dat had ik bij Strout ook een beetje.
Ze heeft het allemaal écht gedaan, dat voel je. In een ziekenhuis gewerkt, gepoetst bij rijke families, voor een zieke zus gezorgd, uren doorgebracht in een wasserette, enz. Ze drijft de schrijver die alles vanachter zijn bureau wil vertellen tot wanhoop: zo echt zal het nooit lijken.
BartleestK 