Men without women

Literatuur uit Azië is een gat in mijn cultuur. Ik weet er niets over, verwar alle schrijvers (ik bedoel, de drie schrijvers die ik ken), blijft vooral hangen bij de clichés die ik ook al bij Japanse of Chinese films ervaar.

Hoog tijd voor een portie Murakami dus. Vooraleer ik me ook aan Ishiguro waag, de Nobelprijswinnaar (die trouwers eerder een Brit blijkt te zijn, en alleen een Chinees aandoende naam draagt). Murakami, zo zei een collega me laatst op school, is een meester verteller. Iemand moest mij daaraan herinneren.

De moed om me aan zijn nieuwste boek te wagen (De moord op Commendatore, bijna 1000 bladzijden in 2 delen) had ik niet. Liever de bescheiden verhalenbundel Men without women. En verhalen zijn nog altijd mijn favoriete genre.

Men without women bestaat uit 7 verhalen. Natuurlijk zijn ze niet alle 7 even sterk, maar ik was behoorlijk onder de indruk van de beste. Al meteen, in Drive My Car, werd me duidelijk dat de kracht van Murakami inderdaad bestaat uit eenvoud, rust en diepgang. Sterk, om met zo’n eenvoudige zinnen zoveel diepgang te creëren. Het omgekeerde van wat ik nu aan het schrijven ben. Maar ook de verhalen Yesterday, Kino, Men without Women en Scheherazade heb ik erg graag gelezen. Dat is 5 op 7, en hoed af voor die verhouding. Samsa in Love, vertekkend vanuit Metamorfose van Kafka heb ik minder gesmaakt, en ook An independant Organ viel wat uit de toon. Maar tussen zoveel moois zijn dat enkel rustpunten. Van Murakami wil ik meer lezen (Norwegian Wood en Spoetnikliefde las ik lang geleden al)