Er komt binnenkort een nieuwe Vargas Llosa uit, en dat maakt me nu al blij. In afwachting las ik de bundeling van zijn lessen / gesprekken met studenten, onder de naam Conversación en Princeton.
Vargas Llosa lezen, ook al is het opgetekend door iemand anders, is voor mij altijd een plezier. Het is alsof er iets terugkomt van vroeger, van die periode waarin ik literatuur ontdekte. Ik herinner me nog hoe ondersteboven ik was van bepaalde passages van zijn roman uit 1969, Conversación en la Catedral. Vooral het spelen met dialogen maakte indruk op mij. En de eerste gesprekken gaan over die roman. Het blijkt trouwens een van de boeken van Vargas Llosa te zijn die ik niet bezit. Daar heb ik via Bol.com meteen verandering in gebracht, een luxeverandering trouwens.
Ook de gesprekken over zijn andere romans boeiden mij (al is het meer dan 30 jaar geleden dat ik ze las), en over de actualiteit al helemaal. En het blijft ook een genot om in het Spaans te lezen, de structuren te voelen, de liefde voor de taal.
Een niemendalletje dus, die Conversación en Princeton, maar eentje dat deugd doet en zich graag laat lezen.
BartleestK 