Het boekje van Christian Oster zag er zo mooi uit (Editions de minuit), ik heb het zeker vijf keer vastgenomen, aangeraakt, gekoesterd even, dan teruggelegd op de boekentafel, en uiteinde
lijk toch gekocht, digitaal.
Maar best, denk ik achteraf. Want al vielen de eerste 50 bladzijden nog mee, daarna raakte ik het enthousiasme gaandeweg kwijt. Waarom? Misschien omdat ik me moeilijk kon inleven in de gelaten man, die zich alles laat welgevallen, en zijn fierheid haalt uit een lege boekentas. Die in een zwembad (by all places, met een badmuts op) een hoogzwangere vrouw leert kennen, meteen weg is van haar, en haar vergezelt naar het zuiden om daar te bevallen. Waarna alles weer herbegint, gevoelens zonder karakter.
Ik heb het ding uitgelezen, niet eens tegen mijn zin, maar ben toch blij dat ik het niet op papier heb gekocht. Lang was het niet blijven staan in de boekenkast.
BartleestK 