Af en toe overkomt het me. Ik geef het toe: ik ben er vatbaar voor. Voor mooie boeken, boeken die er mooi uitzien. Dat was zeker zo bij de verhalen van Bill Roorbach (never heard about). De letter, de rough cut, de materie van de cover. Ik kon het boek niet laten liggen. In een boekenwinkel in Amsterdam. Of eerst wel, want ik was niet in een koopstemming. Een uur of twee later keerde ik toch terug naar de boekhandel, en kocht het toch.
Ik had meteen al door dat het Engels niet makkelijk was. Zoveel concentratie bij het lezen, soms is het niet leuk meer. Maar de eerste verhalen lukten toch. Het eerste – Harbinger Hall – na veel moeite, het tweede – Kiva– zelfs meteen. The Fall vond ik heel mooi, maar dan was het een beetje op.
Waren de volgende 7 verhalen minder sterk? Murder cottage heb ik nog enthousiast gelezen, maar ik vond er niet veel aan. En bij wat erna kwam, kon ik de inspanning niet meer opbrengen. Hoe mooi het boek ook was, voor mij was het onleesbaar geworden. Blijft het dus ongelezen. Jammer.
BartleestK 