Le coeur content

Mij nog eens aan een echte Franse roman gewaagd. Ik blijf er in geloven. Maar het is tegen beter weten in. Zolang de Franse romanciers ook dichters en filosofen willen zijn, blijf ik er voortaan ver van af. Dit heb ik al te veel meegemaakt.

Le coeur content is een typisch voorbeeld van zo’n roman. Of noemen ze het ‘un texte‘? De pretentie druipt er van af. Het leesplezier helaas niet. Ik ben immuun voor dit soort geheimdoenerij. Vertel je verhaal en stel je niet aan, wou ik haar zeggen. Maar het haalt niets uit natuurlijk. Iemand zou haar moeten tegenhouden.

Onder andere omdat er geen verhaal is. Drie jonge mensen leven samen, soms vier, soms vijf. En dat geeft wel eens een seksuele spanning,  een uithaal en een scheldpartij, een zelfmoord en een paar filosofische beschouwingen.

Niet aan mij besteed dus. Jammer. En ze kunnen niet zeggen dat ik me niet heb ingezet. In het begin heb ik al mijn moed samengeraapt (dat zou niet horen te hoeven in een roman), en halverwege, de wanhoop nabij, heb ik op YouTube een interview met Nanoucha Van Moeskerkenland (ze noemt zich naar haar paard …) bekeken, om toch weer wat interesse te wekken. Maar het heeft allemaal niet mogen baten. Misschien is het hard tevreden, maar de lezer in elk geval niet.

Wat een cultuurverschil tussen de Franse romans en de rest van de wereld.