Veel zullen er niet meer komen, boeken van de ondertussen 82-jarige Vargas Llosa. Dat was voor de fan die ik ben al een voldoende reden om met plezier uit te kijken naar dit boek van de grootmeester. En het is geen sine cure: la llamada de la tribu gaat over de denkers die hem hebben beïnvloed. Van Adam Smith tot Isaiah Berlin, van Karl Popper tot Friedrich von Hayek en van Aron tot Revel. Denkers die niet louter luisterden naar de roep van de stam.
Over het liberalisme. En de vrijheid. Over tegendraads denken. Over de verdoemde systemen, die de mensheid zogezegd beter maken. Over de bescheidenheid.
Geen roman dus. Zelfs geen boek over romans. En dat voel je. Vargas Llosa is uiteindelijk een literair beest. Als lezer ben je dus niet voldaan. Hij wringt zich in een keurslijf dat hem niet goed past. Levens beschrijven, ideeën uitleggen, stromingen vergelijken. Dat is iets anders dan verhalen vertellen. Vargas Llosa brengt het er goed van af, maar het is niet zijn sport. Dat voel je.
Af en toe is hij goed op dreef. De beste passages uit het boek. Dikwijls over de kleinste kantjes van de filosofen. Maar even later loopt hij weer netjes in de pas. Jammer.
Geen esthetische ervaring dus. Geen ontroering. Gewoon een leerrijk boek. Ik ben blij dat ik het gelezen heb, en ik heb veel bijgeleerd. Maar daar hadden we Vargas Llosa niet voor nodig…
BartleestK 