Het boek van Murat Isik lag al een paar maanden op de plank. Misschien een miskoop. Ik had me laten leiden door een positieve recensie. Maar waarom had ik dan zo weinig zin om het te lezen?
Tot twee weken terug. Ik wilde het een kans geven. en de eerste bladzijden waren best ontspannend, en boeiend, en leuk. En dat is het hele boek door zo gebleven. Zeshonderd bladzijden lang, dat is zeer ongewoon.
Soms schrijft Isik wel traag, en dan ben je als lezer geneigd om de schrijver in te halen. Maar Wees onzichtbaar is te mooi om te snel te lezen. En de mozaïek die gevormd wordt door alle stukjes uit het leven van Metin is echt de moeite van het bekijken waard. Er zijn veel verschillende scènes, en niet allemaal even raak, maar er zijn er maar weinig die uit de toon vallen.
Ik hou van het optimisme ook. Van de eerste bladzijden voel je al: dat komt goed. Maar niet meteen. En ik heb ontelbare kaarten van de Bijlmer bekeken. Ook dat is een goed teken. Willen weten hoe het daar is, waar de appartementsblokken liggen, hoe ver van Amsterdam, … Ik wil meer weten, en dat betekent dat het goed is.
Een boek om te houden dus, om van te houden ook.
BartleestK 