Mijn tweede boek van Louise Erdrich, denk ik. Er is dus wel iets bij haar dat me aantrekt, en ik hoop dat dit verder gaat dan haar Ojibwa-afkomst en de indianen die in haar romans de personages zijn.
LaRose begint met een sterk verhaal: een jachtongeluk, waarbij Landreaux het kind van de buren doodt. Een fout die erg op hem weegt, en die hij probeert te compenseren door zijn eigen zoon ‘af te geven’ aan het treurende gezin. En de reactie van de moeders, hoe zij met het dubbele verlies omgaan.
Eigenlijk gebeurt alles in de eerste 10 bladzijden, en is de rest van het boek een opsomming van de effecten van het ongeval, van de afstand van het kind, van de reactie van de broers en zussen, andere betrokkenen.
Daardoor was ik niet altijd even geboeid. Erdrich kan goed vertellen, en de passages over de vlucht van Landreaux met Romeo uit de kostschool voor Indianen waren meeslepend, en ook bijvoorbeeld hoe de jongste LaRose met zijn halfzus Maggie de zelfmoord van Nola proberen te vermijden, de verantwoordelijkheid die ze op zich voelen rusten. Maar er waren ook mindere hoofdstukken, waardoor ik niet alleen maar positief ben. Het einde, dat nog het meeste weghad van een fameuze wafelenbak uit een Nero-album was niet aan mij besteed. Altijd jammer, een boek waarvan het einde verbleekt.
BartleestK 