Een 
niemendalletje. Of mag dat niet. In de nasleep van de zomerreis had ik zin om verhalen te lezen over New England en Oost-Canada, over de verhoudingen tussen de roodhuiden en de kolonisten. En zo zijn er veel. Ik ben er zeker vier of vijf begonnen. Maar kwaliteit? Neen, dat heb ik niet gevonden.
Uiteindelijk heb ik gekozen voor de reeks La aventurières du Nouveau Monde, deel 1: une terre de promesse. Een heel klassiek verhaal, dat start in Frankrijk, dan de reis naar Amerika, dan de aankomst en de eerste conflicten met de indianen, en af en toe wat liefde.
Gwenaële Barussaud heeft ongetwijfeld haar huiswerk gemaakt, en dus valt er wel iets te leren. Te lezen ook, want het is haar verdienste dat de bladzijden snel draaien. Maar je vraagt je als lezer wel af waar dit toe leidt.
Nergens toe. Zuiver vertier. En heel voorspelbaar. Zelfs de fascinatie van Iris voor de vijandige indiaan is dat. Dus na één deel laat ik de reeks voor gezien. Er zijn toch boeken en boeken…
BartleestK 