Onder deze wat vreemde titel vertelt Chris De Stoop het verhaal van bootvluchtelingen. Niet die van nu, die uit Afrika komen en in de Middellandse zee riskeren te verdrinken. Neen, die van de jaren 70 en 80, die uit Vietnam kwamen en die men boat people noemde. Een episode die ik al vergeten was.
De gelijkenis met de vluchtelingen van nu is in Wanneer het water breekt frappant. En dat alleen al maakt dit boek de moeite. Straf hoe we telkens weer denken dat iets ons voor de eerste keer overkomt. En dat we het nooit opgelost krijgen.
Maar er is meer dat dit boek boeiend maakt. Ik hou van de journalistieke stijl van De Stoop. Hoe hij in korte stukken zijn personages aan het woord laat, en zo een hele hoop verhalen naast elkaar opschrijft. Succesverhalen, en af en toe een drama.
Zijn interesse voor de hoofdfiguur, Quyen, is die van een vader. Of een minnaar. In elk geval is zijn interesse heel authentiek, en dat dat doet het bij mij. Want door die band krijg ik als lezer ook sympathie voor de vader van Quyen, de eigenaar van de boot waarmee meer dan 60 radeloze Vietnamezen hun land ontvluchtten, hopend op een rijkelijk leven in het Westen. Omdat we Quyen graag zien, interesseren we ons ook voor nonkels, tantes, bijzitten, oude vrienden en vriendinnen, een oud lief, arme en rijke Brusselaars, enz.
Een literair hoogstandje is dit niet. Maar ook dat is net de verdienste: alle aandacht naar de verhalen.
BartleestK 