Net voor de zomervakantie had ik de recensie gelezen in De Standaard der Letteren. Of misschien had ik enkel de 5 sterren gezien. Dat was voor mij genoeg om op zoek te gaan naar de Spaanstalige versie van dit Chileense boek. Snel gevonden met m’n Kindle.
Snel gelezen ook. De 11 verhalen over de jeugdjaren van Alejandro Zambra zijn stuk voor stuk geslaagd. Soms had ik het gevoel dat er een laagje stof op lag, maar dat komt natuurlijk door de periode waarover hij schrijft. De laatste jaren van de dictatuur van Pinochet vormen een ideale achtergrond voorde persoonlijke verhalen, over illusies, bedrog, zwakte, schrijverschap, liefde (een klein beetje), …
Ik kan moeilijk omschrijven wat de verhalen zo sterk maakt. Ze zijn origineel van aanpak, en tegelijk ook traditioneel. Het is zoals met veel goede boeken: ze zijn gewoon goed. Aangenaam om lezen, en af en toe heb je het gevoel dat het daar niet bij blijft. Je krijgt de verhalen van Zambra niet stuk. Je zou er uren kunnen over vertellen, over wat ze betekenen, over de personages, over de vertelstijl.
Allemaal typisch voor goede verhalen. En laat dat dan nog mijn favoriete genre zijn. Voor mij een hoog cijfer dus. Zo een die je niet elke week omhoog steekt. Ik zocht in Barcelona naar een papieren versie, voor in de boekenkast, maar heb die ealaas niet gevonden. Zonde.
Mis documentos van Zambra heeft een wat sullige naam. Dat is jammer. Zoals ook de voorkaft (daar is de Nederlandse vertaling dan weer in het voordeel). De verhalen van Zambra verdienen zoveel beter.
BartleestK 