Drift

Drift van Bregje Hofstede kreeg veel aandacht in de media. Genoeg voor mij om het op te pikken, te overwegen. En toen ik, op zoek naar leesvoer, het op de tafel van het boekenhuis zag liggen, was de beslissing snel genomen.

En of ik het nu goed vond? Er zijn zeker goede stukken. De variatie van dagboekfragmenten, herinneringen en een verhaal dat nu loopt, was in het begin wat verwarrend. Ik was zeker niet overtuigd. Maar het enthousiasme nam toe, naarmate ik ook meer sympathie kreeg voor het hoofdpersonage (Bregje?). Zeker als kind ging er van alles mis met Bregje, en als lezer leer je echt van haar te houden. Ze heeft voortdurend gelijk en ongelijk, geluk en ongeluk. Haar zelfstandigheid en haar slapeloze nachten zijn aandoenlijk, inspirerend (slapeloze nachten, inspirerend?).

Er zit nog veel ballast tussen, vond ik. En daarom was mijn geestdrift tegen het einde bekoeld. Ik las plichtbewust uit, maar met minder concentratie, en al helemaal geen genot meer. Ik ben er zeker van dat Bregje Hofstede een bijzonder mens is. De Bregje van in het boek en de Bregje die het boek schreef. Al ben ik wat minder fan van de tweede. Is dat nu de bedoeling, of juist niet? …