Milkman

Er is iets met Milkman van Anna Burns. Alles aan dat boek is vreemd. Alleen al de manier waarop ik het leerde kennen: een gastdocent uit Rotterdam vermeldde het in een les die er verder niets mee te maken had. Maar ik noteerde de titel om de een of andere reden. En ik kocht het op m’n e-reader.

Het lezen viel tegen: het Engels was lastig, het verhaal niet altijd evident. Maar geen idee waarom ik doorzette. In Brugge kocht ik een papieren versie, omdat ik dacht dat het zo makkelijker zou lezen. Een paar keer dacht ik er aan op te geven, maar iets hield me tegen. En daar was ik telkens weer blij om. Ook al zijn er bladzijden waar ik echt niet veel van begrepen heb (ofwel waren er uitweidingen die mij te ver gingen).

Nu is het uit heb, besef ik dat Milkman (Man Booker Price 2018) een uitzonderlijk boek is. Personages zonder naam, geen eigenlijke plot, nauwelijks actie. Een decor van Noord-Ierland in de jaren 70, en een hoofdpersonage (middle sister) met een eigen mening, en vooral een totale onthechting van al wat er rond haar gebeurt. Maar ik merk nu al dat mijn samenvatting niets wordt. Milkman is een fenomeen, dat heb ik tot mijn scha en schande ervaren.