Het zou een criterium kunnen zijn: uit elk boek wil ik minstens een paar dingen leren. Of leren kennen. Dan is Odes van David Van Reybrouck in elk geval geslaagd. Door dit boek te lezen heb ik o.a. leren luisteren naar Keith Jarrett, heb ik Modiano herontdekt (ooit mijn favoriete schrijver, bijna alles van gelezen), Berlijn op het lijstje gezet van te (her)bezoeken steden, Fatma Aydemir leren kennen, …
Heerlijk, die odes. En op een paar na zijn ze allemaal raak. Terechte odes dus, en ook nog goed geschreven. Omdat het boek zo mooi uitgegeven is (hardcover, tekeningen) heb ik het op papier gekocht, in boekhandel De Reyghere op de Markt in Brugge.
Bij het lezen van de flap beseft dat ik toch al wat van Van Reybrouck heb gelezen: Congo, Tegen verkiezingen, en nu Odes. Zijn er veel schrijvers die inspireren, die duiden, bij wie je terechtkan als je iets niet begrijpt? Neen, ik denk het niet. Van Reybrouck is er zo een. Tien jaar jonger dan ik, maar minstens tien jaar wijzer. Een schrijver om te koesteren dus.
BartleestK 