Omdat Van Reybrouck zo enthousiast was, ben ik maar meteen beginnen lezen in de debuutroman van Fatma Aydemir. Uit het Duits vertaald (Ellebogen zijn in het Duits gewoon Ellbogen, makkelijk).
Het enthousiasme van Van Reybrouck was terecht. Ellebogen is een roman die ik in geen tijd heb uitgelezen, en die me geen seconde heeft verveeld. En zoals dat altijd gaat bij mij en goede boeken: ik ben erg nieuwsgierig geworden naar Berlijn en Istanboel, en naar Turkse meisjes.
Omdat ik zo geboeid en snel las, heb ik niet gelet op techniek. En misschien is dat zonde, want de snelheid waarmee Aydemir vertelt, het gemak waarmee ze wegkomt met relaties, gevoelens, twijfels, is verbluffend en een technisch hoogstandje.
Op geen enkel moment heb ik weggekeken, of een alinea sneller weggeveegd (ik las op m’n Kindle). Misschien was ik wat ontgoocheld met het open einde, maar een ander slot was moeilijk denkbaar. Dat ik me zo snel kon inleven in een meisje van wie de wereld totaal anders is dan de mijne, dat ik sympathie en bewondering voor haar voelde, doorheen het hele boek, is straf.
Iets negatiefs? Niet makkelijk. Ik bekeek een interview op YouTube, en daarin zegt Aydemir dat ze een boek wou schrijven dat de lezer ongemakkelijk maakt. Daarin is ze niet geslaagd, vind ik, en ik ben er blij om.
Er is nog geen tweede roman van Aydemir. Even geduld.
BartleestK 