Ooit heb ik me voorgenomen om niets meer te lezen van Saskia de Coster. Maar ik ben veel te radicaal, en heb mijn oordeel te snel klaar. Dus was dit vooroordeel aan herziening toe. Zeker na de hype in de pers en de positieve recensie in DsL van Nachtouders.
Ach, helaas ben ik ook nu weer ontgoocheld. Er zijn echt wel een paar mooie passages, en het verhaal heeft wel iets. Maar niet genoeg. Er waren te veel bladzijden waar ik me door moest trekken, of die ik diagonaal begon te lezen. Een slecht teken. Op den duur voelde ik me als het hoofdpersonage: beklemd op het eiland, verlangend naar een andere omgeving.
Maar vooral loopt dit boek niet. Het start, valt stil, herbegint, rijdt even door, en dan toch weer niet. Ik herinner me dat ik met Wij en ik ook had, dat gevoelen. Iets met ritme, denk ik. Het ligt mij niet, en dit keer weet ik het zeker. Hoeveel sympathie ik ook heb voor Saskia De Coster. Hoe intrigerend ik haar ook vind. De boeken. Neen. Ze raken me niet. Er is iets dat ik niet herken (dat moet wel, want zoveel ernstige mensen zien het wel), er is iets dat ik mis.
Gelezen op mijn e-reader. En dat bleek de juiste keuze. Jammer.
BartleestK 