Zoveel redenen om het boek te lezen. Rachel Cusk was een naam die ik al een paar keer had zien staan, die iets intrigerends had. En de cover van haar boek (tenminste van de Nederlandse vertaling: Contouren) trok ook al mijn aandacht. Het verhaal (?) speelt in Athene, waar ik over een paar weken ook heen ga. En Rachel Cusk zier er echt goed uit. In Passa Porta stonden de drie delen mooi (Outline, Transit, Kudos) naast elkaar. Ik nam een foto en kocht de dag erna de digitale versie van Outline.
En begon te lezen. Eerst hield ik wel van het badinerende, zo wat kletsen over een en ander, af en toe een zin of twee die blijven hangen (en dat vonden ook honderden Kindle lezers, dat was te merken), en geduldig afwachten tot het ergens naartoe gaat.
Maar helaas blijft het zo tot het einde. Het gaat nergens naar toe, een gesprek aan tafel (op café), een op een boot, nog een aan en tafel (nu een restaurant), dan weer in een appartement. Of is het afwijzen van de avances van een oudere man die naast haar op het vliegtuig zit, en haar nadien meeneemt op zijn boot, voldoende? Niet voor mij.
Is het nodig dat er een lijn zit in een verhaal? Misschien niet. Dat heeft me bij Knausgaard bijvoorbeeld niet gestoord. Maar bij Cusk wel. En dus was het leesplezier op het einde helaas ver te zoeken. Het voornemen om ook deel 2 en 3 te lezen was helemaal zoek.
BartleestK 