Discretie

Ik probeer deze bevindingen op te tekenen met de nodige discretie (voor Peter Venmans, mijn studiegenoot van lang geleden !). En mij dus niet te extreem uit te laten. Er was een podcast over het boek, die me boeide, en ik had zo’n idee waar het zou over gaan, dat ik het maar meteen kocht. Op papier.

Discretie dus. Een deugd waarvan ik denk dat ik ze wel beoefen. Of juist niet, en daarom wel. Ik ben er gevoelig voor, probeer soms discreet te zijn, en dat lukt niet altijd. Dus daarom denk ik dat ik het wel ben.

Oei, heel verwarrend allemaal. Mijn enthousiasme bekoelde trouwens met het lezen. Eerst wachtte ik nog geduldig (en discreet) af, met alle begrip voor de grote historische omweg. Maar toen bleek dat het geen omweg was, maar ht essay voora over de geschiedenis van het idee discretie ging, verslapte mijn aandacht. Jammer.

Dat heeft niets te maken met de kwaliteit van het essay. Die is wel OK, denk ik. Maar met mij. Ik interesseer me gewoon niet genoeg voor de vergeten deugd. Ik wil er wel iets over weten, en mezelf in vraag stellen, maar daarmee is de kous af. Ik had het dus beter bij die VRT-podcast gelaten. Bij gebrek aan nieuwsgierigheid.

Toch uitgelezen, maar verstrooid.