Cadeau gekregen van een goeie vriendin. En dan te lang laten liggen. Gelukkig nu wel tijd gevonden om m’n eerste boek van Kazuo Ishiguro (Nobelprijs 2017) te lezen. En het was geen verloren tijd.
Waarom ik er niet eerder toe gekomen was? Misschien heeft het wel met de buitenkant te maken. De uitgaves die na de bekendmaking van de Nobelprijs op de markt kwamen (in het Nederlands) zien er niet uit. En dus was er telkens een andere prioriteit. En dat was onterecht. Nu in het Engels gelezen, in pocket en digitaal tegelijk.
Never let me go is het vreemde verhaal van kinderen die worden opgevoed (gekweekt) om later donor te zijn. Eerst weten ze dat niet, en hebben ze een min of meer normaal leven (niet in een gezin, maar in een kostschool, Hailsham), maar beetje bij beetje komen ze er achter en wennen ze er aan. En dat is nu net het sterkte punt van dit boek: dat beetje bij beetje, die bedenkingen, veronderstellingen, geruchten, waarmee ze elkaar bezighouden, en die bevestigd of ontkend worden.
Er gebeurt niet spectaculairs in deze roman, maar vanaf de eerste bladzijde was er die gevoeligheid die me aantrekt. Ook de ongecomplexeerde manier waarop er over seks wordt verteld en hoe die wordt beleefd. Ongevoelig en overgevoelig tegelijkertijd.
Over het einde was ik wat minder enthousiast. Er viel nog een en ander uit te leggen, en dat was voor mij overbodig. De bladzijden waarin Kathy en Tommy op zoek gaan naar de vroegere guardians en Madame zijn er teveel aan. Maar dat was nauwelijks een domper op mijn enthousiasme.
BartleestK 