Dit boek van Willy Vlautin (had ik nooit eerder van gehoord) trok mijn aandacht toen ik, om me op te warmen, boekhandel Donner in Rotterdam binnenliep. Ik merkte dat de Nederlandse vertaling boek van de maand was geweest. En dus ging ik bij de Engelstalige boeken op zoek naar het origineel. Don’t skip out on me. Zo gevonden.
Waarom dit boek en niet die duizenden andere, dat blijft voor mij een mysterie. Of misschien gewoon dom toeval. Maar het was wel een schot in de roos. Van pagina één was ik meteen verkocht. Door de eenvoud waarschijnlijk. Wat hou ik van eenvoud. Al moeten ze natuurlijk niet overdrijven, en ik was blij dat ik de Engelse versie had gekocht, want misschien was de vertaling te simpel geweest.
Maar dus: ik hou van eenvoud. Van het rechtdoor verhaal van Horace. Van de personages uit één stuk, van de mengeling van hard en zacht, van wreed en lief. Van het decor ook, want ik haalde er regelmatig Google maps bij.
Vlautin geeft je een stoel en begint te vertellen. Van het begin tot het einde, met weinig verrassingen. De grootste waaghalzerij is misschien dat het verhaal van Horace en dat van Mr Reese parallel verteld wordt. Of even snel doorspoelen. Verder riskeert Vlautin zich niet. En hij heeft geluk: ik hou van eenvoud, en ik ben niet de enige.
Waar het dreigt fout gaan, is het repetitieve van de boksscènes. Maar het gaat niet fout. En ook het einde van het boek, daar hoor je de violen al van vijf bladzijden op voorhand. Maar ze verstillen in de laatste maat, tot het hele orkest stokt.
En dus was dit een prachtig boek. Het was een pocketeditie, maar ik gooi het boek niet weg. En ik heb mijn volgende van Vlautin al besteld. Hij schrijft ook muziek, heeft zijn eigen band. Country.
BartleestK 