Ik heb iets met Siri Hustvedt. Al is het lang geen vlekkeloze relatie. Veel van wat ik van haar las viel me wat tegen. Maar blijkbaar niet genoeg om te breken. En dus was ik er weer als eerste bij om haar nieuwe roman te kopen, Memories of the Future. Vond het fijn dat er in het Paard van Troje verschillende uitgaven waren, luxueus en minder. Ik ging voor de tussenversie, de meest leesbare, vond ik.
Toch na een bladzijde of 100 ook de Nederlandse vertaling gekocht, op m’n Kindle, om af en toe iets te herlezen, of ook om verder te lezen in het donker, in bed. Handige combinatie, die twee dragers. Ik heb het boek nu al een paar dagen uit, ongeveer 80 % in de Engelse versie gelezen. Ben gematigd positief.
Kijk, het is natuurlijk een prachtig boek. En er zijn dingen die me erg gecharmeerd hebben. Hoe ze terugdenkt aan haar jaar in New York, toen ze 18 was. De relativiteit van de herinnering. Wat is authentiek en wat is vervormd? Ze heeft een dagboek als bron, en kan dus checken. En dat vind ik het boeiendste in dit boek: de confrontatie tussen de beleving (toen) en de herinnering (nu). Ook heel mooi: hoe ze vertelt dat personages binnen- en buitenlopen in een verhaal. Onaangekondigd. Een hoofdrol lijken te gaan spelen, en dan plots verdwijnen. Of in een bijrolletje terugkomen. Net als in het echte leven. Daarom hou ik van Hustvedt. Lijkt me een fantastische vrouw om samen een middag op een terras door te brengen. Of als een literair journalist te mogen interviewen. Zou wel bijblijven, denk ik.
Geen simpele vertelster dus. En ook dat is meteen het nadeel van zo’n boeken. Soms wil ik een dubbele bodem. Mijn hang naar eenvoud is groot. En die wordt hier niet bevredigd. Ook hier en daar wat ballast. Ik had bijvoorbeeld geen nood aan de lange epiloog, en het te lang uitgesponnen verslag van het diner bij de esoterische Moth.
BartleestK 