Soms kan het eenvoudig zijn: we gaan dikwijls naar Oostende, ik wil al een tijdje iets lezen van Koen Peeters, hij schrijft een boek over Oostende, ik koop het bij Corman, in de Witte Nonnenstraat in Oostende. “It was meant to be”.
Kamer in Oostende is geen makkelijk boek. Het leest niet vlot weg. Omdat er eigenlijk geen verhaal is. Tenzij je 32 ontmoetingen tussen een schilder en een schrijver, 34 trips naar Oostende een verhaal noemt. Neen, dat is het niet. En dat is een nadeel.
Gelukkig kan Peeters daar veel tegenover zetten: een soort artistieke reisgids voor Oostende in de eerste plaats. Met in zich een paar mooie verhalen. Nooit gedacht dat er zoveel kunstenaars (levens- en andere) in Oostende woonden / hadden gewoond. Niet alleen maar leuke verhalen trouwens, ook een paar tragische. De tragiek heeft ook op mij indruk gemaakt.
Kamer is Oostende is een mooi boek. Met de omslag van Corman errond vond ik het zelfs uniek. Enkele stukken zijn er goed geschreven. Andere vond ik dan weer minder (bijvoorbeeld als de zee spreekt, van dat soort poëzie hou ik niet).
Heel pakkend: de straten die de laatste maanden zoveel bewandeld heb, spelen in dit boek de hoofdrol. Ook in Mariakerke. Te veel toeval om gewoon toeval zijn.
Mijn liefde voor Oostende is alleen maar groter geworden. Ik koester het boek (en de stad).
Ook leuk: dat mijn oud-collega Hugo Brutin een rol speelt.
BartleestK 