Overal vind ik inspiratie. Dit keer was het echt vreemd: ik zag de titel van het boek in de header van een soort lesbische pornosite. Stel je voor. Dat maakte me meteen nieuwsgierig. En geef toe: de titel trekt de aandacht. Wat is de regen voor hij valt?
Het boek van Jonathan Coe, toch een gerespecteerd auteur, leest erg vlot. Een korte (wat onhandige, vond ik) inleiding, om dan over te gaan in de beschrijving (voor een blinde) van twintig foto’s, die telkens een hoop herinneringen oproepen. Heel repetitief dus als vorm, en eerst dacht ik dat dit geen kwaad kon, dat het verhaal sterk genoeg was, maar gaandeweg kwam ik daar op terug. Niet dat ik het boek niet uitgelezen heb, daarvoor is Coe een te goede verteller. Maar je blijft als lezer met een wrang gevoel: was The rain before it falls de tijd en de aandacht waard? En wat is het verschil tussen deze roman en een goedkope sentimentele bestseller?
Dat was pijnlijk. Voor een boek zou je je niet hoeven te schamen. Maar dat heb ik dus wel gedaan. Niet om het simpele verhaal, wel om het manifeste gebrek aan literaire meerwaarde. (in mijn ogen)
Hou ook niet van wat Coe met het op het eerste zicht aantrekkelijke beeld van de regen voor hij valt gedaan heeft. Ben het al vergeten. Beter zo.
BartleestK 