Het boek van Lisa Taddeo werd met veel tamtam aangekondigd. Ik heb nog maar zelden meegemaakt dat ik met zoveel verlangen uitkeek naar een boek (omdat het boek een paar dagen vroeger uitkwam in het Nederlands kocht ik beide versies). En dan nog van iemand die ik niet kende. Vreemde situatie, die ik zelf niet kan verklaren. Er was een voorteken waar ik niet blind voor was.
Bijzonder bevooroordeeld ben ik aan dit boek begonnen. Met hoge verwachtingen. En ze zijn (bijna) allemaal uitgekomen. Three Women van Lisa Taddeo heeft een sterke indruk op mij gemaakt, en heb ik erg graag gelezen. Zo enthousiast schrijf ik zelden over boeken. Het moet dus wat zijn.
En het is wat. Drie echt gebeurde verhalen. Niets spectaculairs en tegelijk toch wereldschokkend. Op een manier verteld die bij mij zeer in de smaak valt. Een boek om snel te lezen.
Maar ook een boek waar je van leert. Een hoop vooroordelen heb ik weggegooid. En ik heb vrouwen beter leren kennen. Dat is op zich al een enorme verdienste. Om niet te spreken van de remmingen die ik (voor even) heb afgelegd.
Zoveel lof, is dat wel terecht? Ja, dat is het. Al wie ik tegenkom raad ik het boek aan. Of neen, niet iedereen. Het is heavy, en expliciet. Het gaat over mensen, echte mensen. Ik ben Maggie en ook Aaron. Ik ben Lina en ook Aidan. Ik woon in Indiana én in North Dakota. Hoeveel keer kan je dat zeggen?
Een tien voor Taddeo !
(waarom niet alle verwachtingen uitgekomen zijn? Omdat het verhaal van Sloane me minder boeide. Dat kwam soms goed van pas, om wat af te koelen na de emoties van de andere verhalen. Maar dat was waarschijnlijk niet zo bedoeld).
BartleestK 